Tak, poleciałam do Pakistanu. Tak, podróżuję zupełnie sama. Tak, boję się, ale to fajny pobudzający strach.
O dziwo w Abu Dhabi wszystko się udało z nadwyżką bagażu, której się tak obawiałam. Etihad zezwala tylko na jeden bagaż do 7 kg a ja miałam trzy, o łącznej wadze 18 kg. I mimo różnych kombinacji, pomiędzy kabinowką a plecakiem i torebką, waga nieubłaganie pokazywała taką samą sumę. Dokupiłam na dobę przed, 5 kg bagażu nadawanego, bo z relacji podróżników wynikało, że właśnie w Abu Dhabi potrafią mocno trzymać się limitów.
Oddałam więc solidnie zapakowany w worek na śmieci plecak z częścią ubrań i innych rzeczy. Ważył jak się okazało, blisko 7 kg, ale Pani przy check in nawet nie zwróciła na to uwagi. Potem chwila relaksu w saloniku biznesowym i o 1.30 w nocy boarding. Tam dwa razy próbowali namówić mnie na oddanie walizeczki do luku bagażowego, ale tłumacząc się potrzebą trzymania przy sobie leków, jakoś się udało. Wśród pasażerów samolotu byłam jedyną turystką i do tego obserwowaną przez pozostałych.
Na pokładzie od razu nawiązałam znajomość z przesympatycznym stewardem z Bułgarii. Jakieś dobre fluidy, do tego stopnia, że wymieniliśmy się kontaktami.
Lądowalismy po ciemku, ale już z góry widziałam, że Karaczi jest dużym miastem.
Szybka kontrola paszportu i można jechać do hotelu. Właśnie wstało słońce i niebo miało różowe barwy.
Zamówiłam z aplikacji taksówkę i po kilkunastu kilometrach byłam na miejscu. Kierowca nie chciał ode mnie pieniędzy, mimo, że apka pokazywała do zapłaty ok.3 USD. Problem w tym, że w rupiach pakistańskich, których nie miałam. A 5 usd nie chciał przyjąć, taka glupia sytuacja, bo dla niego tonsporo pieniędzy. Na koniec podróży jeszcze kierowca pokazał, że nie ma jednej nogi. Zupełnie nie było różnicy w jakości jazdy.
Hotel już wejście miał obskurne, ale to jeden z kilku, w których jako turystka, mogę spać. Podczas planowania, kilka razy hotele, mimo, że były na bookingu, to anulowały rezerwację, tłumacząc brakiem licencji na zagranicznych gości. Te, które były dostępne kosztowały niewspółmiernie drogo. Za noc wychodziło grubo ponad 200 zł.
Jak się okazało, hotel pracował pracował systemie 24 godzinnym, czyli kiedy zameldowałam się sie przed 8 rano, to za równo dobę musiałam się wykastrować. Tyle, że po spędzonej tam blisko godzinie sama uciekłam.
W pokoju pełno bylo karaluchów, na które nie zadziałał spray. Bo przecież zrobiłam raban, wchodząc i widząc jak się rozpieszczają w dziesiątkach na boki. Pościel na łóżku była brudna, chyba nikt jej nie zmieniał a poduszki pamiętały królową kolonizatorkę. Dopełnieniem była rodzina karaluchów, która czmychnęła, kiedy podniosłam jedną z poduszek.
Zgarnęłam swoje manatki i w szybkim tempie opuściłam hotel, szczęśliwa, że za niego nie zdążyłam zapłacić i oddali mi bez problemu paszport. Znalazłam się na ulicy i prawdę mówiąc chciało mi się ryczeć. I tak było trudno znaleźć coś dostępnego jeszcze na etapie planowania a stojąc z bagażami w podejrzanej dzielnicy, tym bardziej. Z drogi do hotelu pamiętałam małą knajpkę na rogu ulicyi tam się poczłapalam.
Nie miałam rupi pakistańskich, siły i nic do picia a upał zaczynał sie taki powyżej 30 stopni. Przysiadłam zebrać myśli. Wszyscy się na mnie patrzyli jak próbuje przekonać sprzedawcę, że zapłacę mu dolarami. Kierował mnie do banku, trzy przecznice na prawo. To było ponad moje siły.
Po kilku minutach przyniósł mi jednak butelkę zimnej pepsi nie chcąc zapłaty. Inny z pracowników zaoferował pomoc, wymieniając mi 5 dolarów. Miałam więc już trochę grosza. Dostałam jako resztę przepiękny niebieski dzbanuszek na herbatę z mlekiem. Taki obity, stary, ale o cudnym błękitnym malowaniu. Mieścił się w mojej dłoni.
Po jakimś czasie udało mi się znaleźć hotel, który przyjmował obcokrajowców i w opiniach był w porządku. Musiałam zmyć szybko z siebie wspomnienie tego pierwszego.
Tu bardzo pozytywne zaskoczenie, kolosalna różnica w standardzie, czysto i świeżo a cena podobna. Nawet mogłam zjeść śniadanie w dniu zakwaterowania. Prysznic i spać, bo za mną przecież zarwana nocka.
Po kilku godzinach snu pojechałam do kantoru wymienić dolce. Obok Charminar Chowrangi- charakterystycznego ronda, którego centralnym punktem jest replika historycznego zabytku Charminar z indyjskiego Hajdarabadu. Monument ten został wzniesiony jako hołd dla dziedzictwa kulturowego imigrantów, którzy osiedlili się w tej okolicy po podziale Indii w 1947 roku. Ze względu na swoją unikalną architekturę i kultowy charakter miejsce to bywało nawet wyróżniane w zestawieniach najciekawszych i najsłynniejszych rond na świecie. Tam spędziłam dobrą godzinę obserwując kolorowe i bogato ozdabianie busy. Co chwilę dopadały mnie dzieci, prosząc o pieniądze. Dorośli skutecznie je hamowali.
Na zachód słońca pojechałam na Clifton Beach, znaną również jako Sea View. To najpopularniejsza plaża w Karaczi, słynąca z tętniącej życiem atmosfery i charakterystycznych przechadzek na wielbłądach. To tłumnie odwiedzane przez mieszkańców nadmorskie miejsce stanowi idealny punkt do obserwowania zachodów słońca nad Morzem Arabskim. Niestety słońce na finiszu schowało się za chmury, ale i tak było warto pospacerować. Plaża bardzo szeroka, o ciemnym tłustym piasku, niestety, jak większość miejsc w Karaczi, brudna i pełna śmieci.
Powrót w korkach do hotelu.










































